Op de trekker naar Duitsland
Al dertig jaar zet Miranda zich met vrolijke toewijding in voor QuaRijn. Tegenwoordig zorgt ze voor schone appartementen en frisse gangen in het Beatrix, waar de eerste en tweede etage écht haar domein zijn. Maar haar reis begon ooit als tijdelijke kracht in het oude Zonnehuis. Daar hielp ze overal waar dat nodig was, in de huiskamer, de afwaskeuken, de broodkeuken en de lounge. Tijdens de tweede coronagolf veranderde haar rol als gastvrouw, en maakte ze de overstap naar de schoonmaak in het Beatrix. Miranda: “Ik moest mijn vertrouwde plekje achterlaten. Dat wilde ik eerst helemaal niet, maar ik ben uiteindelijk zó blij dat ik het heb gedaan.”
Wat Miranda waardeert in haar werk, is de regelmaat. Iedere maandag en dinsdag gaat ze samen met een vaste collega aan de slag op de eerste verdieping. De woensdag is haar vrije dag met haar tienjarige zoon. Donderdag en vrijdag maakt ze de appartementen weer streepschoon. Miranda: “In eerdere functies bij QuaRijn werkte ik vaker onregelmatig, soms ook in het weekend. Dat hoeft nu niet meer, en dat geeft rust.”
Wat maakt het werk voor Miranda zo mooi?
Miranda hoeft niet lang na te denken: “Het Beatrix is zo heerlijk oudbollig en knus. Dat past bij mij. Net als het oude Zonnehuis.” Ze benadrukt dat meebewegen met de bewoners voor haar vanzelfsprekend is: “Ik pas me aan de omgeving aan. Je stapt ’s ochtends toch een beetje iemands leven binnen. Als iemand nieuw komt wonen, stel ik me altijd even voor en plannen we samen wanneer schoonmaken het best uitkomt. En als iemand het weer vergeet, dan kijk ik gewoon opnieuw wat past.”
En thuis? Dan gaat er een heel andere motor draaien…
Als ze over haar vrije tijd vertelt, verschijnt er meteen een brede lach. Op haar telefoon laat ze trots een foto zien van een glimmende Lanz Bulldog. “Prachtige trekker hè? We hebben er thuis een paar. We kopen ze wanneer ze bijna naar de oudijzerboer gaan, echt als wrak, en bouwen ze dan helemaal opnieuw op. Dat doe ik samen met mijn man.” Maar de trekkers blijven niet alleen voor de sier op het erf. Miranda: “Iedere zomervakantie gaan we ermee op vakantie. Een keet erachter, en daar weer een kleine aanhanger achter. Dan tuffen we vier uur lang door de Betuwe, 40 kilometer per uur, op weg naar de oosterburen.” Op de camping ontmoeten ze veel vrienden, allemaal met dezelfde liefde voor oude trekkers.
En hoe kwam je eigenlijk ooit in de zorg terecht?
Miranda lacht: “Ik ben opgeleid voor tuinbouw en dierenverzorging. Ik begon zelfs op een kuikenboerderij. Maar daar werd ik allergisch voor dieren.” Haar zus tipte haar toen over een tijdelijke vacature bij QuaRijn. Ze besloot te reageren en is nooit meer weggegaan. En hoe gaat het nu met die allergie? Miranda: “Zolang ze buiten zijn, gaat het goed. Ik heb thuis konijnen, cavia’s en kippen. Want een dierenvriend blijf ik altijd!”