.png)
Na veertien mooie jaren in de huishouding begon Marianne vorig jaar aan de opleiding tot helpende. Inmiddels leert ze door voor helpende plus. Marianne vertelt: “Als oma van drie kleindochters vroeg ik me af of dat nog wel kon. Na de huishoudschool moest ik meteen aan het werk, verder leren zat er niet in. Er was simpelweg geen geld voor.” Gelukkig werd ze aangemoedigd door haar collega’s, familie en praktijkopleider. “Zij zeiden allemaal: ‘Doe het. Je bent nooit te oud om te leren.’ En nu heb ik de tijd, dus ben ik er gewoon voor gegaan.”
Rust brengen in de zorg
In de ontmoetingsruimte van woonzorgcentrum Beatrix in Doorn vertelt Marianne vriendelijk en met een glimlach haar verhaal. Ze komt hier af en toe, maar rijdt vaak ook direct naar cliënten in Driebergen, Doorn en Maarn. Wat meteen opvalt, is de rust die ze uitstraalt. Die rust komt goed van pas in onrustige situaties. Marianne: “Ik maak soms mee dat cliënten flauwvallen, of zoals die keer dat een meneer met dementie boos werd omdat hij het dak op wilde om bladeren weg te vegen. Door te luisteren, goed te observeren en volgens de regels te handelen, zoeken we samen naar een goede oplossing. Uiteindelijk kon hij, samen met zijn ingeseinde zoon, op een veilige manier de blaadjes verwijderen. Het is een verantwoordelijke baan en daar kies ik bewust voor.”
Marianne: "Bijzonder? Als mevrouw zegt 'Wat hebben jullie dat fijn gedaan'"
Observeren en ondersteunen
Marianne vertelt over de balans die ze probeert te vinden tussen observeren en ondersteunen. “Soms lukt het mevrouw met reuma prima om zelfstandig te douchen, en soms niet, bijvoorbeeld als het weer omslaat. Dan zet ik een stapje naar voren.” Het zijn juist die momenten waarop onverwachte waardering komt. “Een hand op je arm en dan: ‘Wat heb je dat fijn voor me gedaan.’ Dat raakt me.”
Andere verantwoordelijkheden als helpende plus
Dit jaar rondde Marianne haar opleiding tot helpende af. Inmiddels is ze samen met twaalf medestudenten gestart met de opleiding tot helpende plus. “Dan mag ik straks ook taken zoals wondverzorging uitvoeren. Wat ik fijn vind, is dat ik in hetzelfde team kan blijven werken. Ik zit goed op mijn plek. Ik weet wat ik heb, wat ik moet doen en hoe het gaat. Die stabiliteit geeft rust. Ook in mijn nieuwe rol blijf ik in dezelfde wijk en met dezelfde collega’s werken. Alleen mijn verantwoordelijkheden veranderen.”
Marianne : "Je kan beter bij je stekkie blijven"
Leren in eigen tempo
Dat betekent niet dat het altijd vanzelf gaat. Marianne: “Ik moet veel leren en thuisopdrachten maken. Gelukkig bepaal ik mijn eigen tempo. Vaardigheden die ik in de praktijk uitvoer, moeten door mijn praktijkopleider goedgekeurd worden. Omdat ik vrij perfectionistisch ben, wil ik alles tot in detail vastleggen in het zorgdossier. De methodiek die ik tijdens de opleiding leerde, helpt me nu om efficiënter en relevanter te schrijven. Dat gaat steeds beter. Bovendien begrijp ik nu de taal die in de zorg wordt gesproken.”
Vier het met collega's
Er voor collega’s zijn en samen vieren is volgens Marianne sowieso belangrijk in dit werk. Wat ze tot slot toekomstige collega’s mee wil geven wat belangrijk is in werken bij QuaRijn en de ouderenzorg? Marianne: "Ga goed met je collega's en cliënten om. Wees op tijd en beleefd. Daar krijg je respect voor terug en dat maakt dubbel gelukkig. En als het je ergens niet mee eens bent? Dan bespreek je dat met elkaar.
Volgens Marianne is het belangrijk om er voor je collega’s te zijn én samen momenten te vieren.
En als ze straks haar opleiding heeft afgerond? “Dan ga ik dat vieren! Met collega’s, familie en mijn klasgenoten.” Want plezier met collega’s hoort er volgens Marianne echt bij. “Een paar keer per jaar hebben we een gezellige borrel met het team. Tijdens het laatste uitje kregen we een hilarische uitdaging: op een rijdende wc-pot, met een wc-borstel als lans, proberen wc-rollen te vangen. Hilariteit alom!”
